گزیده ای از اخبار
نوشته شده در تاریخ ۲۸/دی/۱۳۹۳ - ۱۳:۱۹ و در حوزه های رسانه‌های دیگر - ۰ نظر
گذری در شبکه‌های اجتماعی:

تیتر بی‌هدف "مردم امروز" شلیک رو به آسمان بود!

خبرگزاری آنا: روز گذشته در خبری که به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخید، اعلام شد که روزنامه "مردم امروز" با دستور مقام قضایی توقیف شد.

به گزارش آنا، در همین رابطه به برخی واکنش‌های فعالان در شبکه‌های اجتماعی نسبت به این موضوع نگاهی داریم که در ادامه می‌خوانید:

محسن مهدیان نوشت:‌ من جای نظام باشم رسانه های مکتوب را گسترش میدم؛ هزینه اش را هم می پذیرم. رسانه های مکتوب هر چه باشد نظارت پذیر است. آلترناتیو رسانه مکتوب ، رسانه های مجازیند که حتا برای مدیرانش قابل نظارت نیست؛ فرا صاحبانش که بماند. رسانه های مجازی بخواهیم و نخواهیم رشد سرسام آور دارند. حداقل با محدود کردن رسانه های مکتوب، مجازی ها را مرجع نکنیم. قدرت نمایی مجازی ها در ماجرای پاشایی خاطره انگیزست...مراقب باشیم . رسانه های خطاکار اما رسمی ، قابل اعتماد تر از رسانه های موجه و خودی اما نظارت ناپذیرند. شایعه های دیروز تاکسی و اتوبوس و صف نون، امروز شیک و حرفه ای در میان شبکه های اجتماعی شیر می شود و دیگر اسمش شایعه نیس.

امیر علی : ماهیت محتوا به کنار، انصافا گاهی به اندازه یک مجله مطلب داشت. مطالب با عمق و به اندازه(کوتاه). ظاهری مخاطب پسند با کیفیت و خوش دست. در برابر بسیاری نشریات که آدم احساس میکنه بابت خرید همون پانصد یا سیصد تومنش رو هم هدر داده این خیلی خوب بود. بعضیها یاد بگیرن.

اریک:‌ البته مواظب توقیف نشدن بودن معادل ست با خودسانسوری و این خودسانسوری در دراز مدت کیفیت رو میاره پایین. اما استراتژی داشتن هم خوبه. جورج کلونی‌ها میتونن روی ذهن جوان‌ها تأثیر بذارن (و دارن آلردی میذارن) اما اون جوان‌ها برای در معرض اون تأثیرات قرار گرفتن نیازی به روزنامه روی دکه ندارن، قبلا از طریق اینترنت در معرض بودن. اون قشر کتابخوان و روزنامه‌تحلیلی بخوان هم کاری با سلبریتی‌ها ندارن. پس یک تیر بی‌هدف بود، که تنها کارکردش این شد که رو به آسمان شلیک بشه ... حالا چرا یک روزنامه وزین باید تیر هوایی بزنه معلوم نیست. 

مهدی: روزنامه دیواری‌هایی که ما زمان ابتدایی درست می‌کردیم اینقدر سریع از روی دیوار مدرسه جمع نمیشد که روزنامه‌های قوچانی توقیف میشه!
مردم امروز هم نیومده توقیف شد! اسمایلی :)) و :(( همزمان

محمد علی : با توقیف «مردم امروز» چندان نگران «محمد قوچانی» نیستم.
حتی چندان نگران روزنامه‌نگاران این روزنامه هم نیستم.
فکر می‌کنم آنها با این شرایط آشنا هستند و راه و چاهِ دوران توقیف را می‌دانند.
من بیشتر نگران «دل‌بستگی» و «امید» مخاطبان «مردم امروز» و «مطبوعات ایران» هستم که با هر توقیف این امید کمرنگ‌تر می‌شود.
من جای «محمد قوچانی» بودم از این «امید» کمی بیشتر مراقبت می‌کردم.
‫#‏مردم_امروز‬ ‫#‏توقیف‬ ‫#‏امید‬

سید مهدی :‌مردم امروز هم بعد از 19 شماره توقیف شد. روزنامه آسمان هم سال قبل بعد از 6 شماره توقیف شده بود. ماهنامه مهرنامه هم بعد از 37 شماره مهر ماه امسال توقیف شده بود. این داستان توقیف نشریات تحت نظارت محمد قوچانی جالب است.(بگذریم از نشریات اسبق تر همانند ایراندخت و هم میهن و اعتماد ملی و کارگزاران و ...)
دلایل  توقیف مهم است، اما اینکه چرا نشریاتی که تیم قوچانی و خود او اداره می کنند آنقدر سریع مورد توجه مخالفینشان قرار می‌گیرد و به آب و آتش می زنند تا سریع جلوی آنها را بگیرند هم قابل توجه است.

یقینا این اتفاقات عادی نیست از هر دو طرف موضوع. بالاخره یک سردبیر بعد از 10-15 بار توقیف نشریات مختلف باید متوجه شود چقدر مخالفینش دندان تیز کرده اند تا نشریه وابسته به او را هر طور شده است توقیف کنند و جلوی انتشار مطالبشان را بگیرند تا گسترده نشود اما باز هم نشریه توقیف می شود جای تامل دارد.از طرف مقابل مخالفین این نشریات هم در 4-5 سال اخیر نشان داده اند که از هیچ نمی گذرند تا نشریات وابسته به قوچانی و تیم او که از طرف غلامحسین کرباسچی نیز ساپورت مالی می شوند توقیف شوند.( همین دو هفته قبل سایت جهان نیوز گزارشی منتشر کرده بود درباره انتشار روزنامه مردم امروز و این سوال را مطرح کرده بود که آیا این بار هم این نشریه که تحت نظارت محمد قوچانی است توقیف می شود؟که کمتر از 2 هفته این اتفاق افتاد.)

حمید رضا : محمد قوچانی مسئول مستقیم توقیف روزنامه مردم امروز است.هیچ دلیلی نمی‌تواند تیتر یک "من شارلی هستم" آن روزشان را توجیه کند.

محمد صادق: مردم امروز از شارلی ابدو حمایت نکرده بود که امروز حرفش را پس بگیرد، هیچ کس حمایت نکرد، مردم امروز و خیلی ها از خشونت تبری جستند، از حرکت هایی که نه تنها دفاع از حریم نبوت نیست بلکه خدشه دار کردن چهره ی اسلام است.

اردشیر: رانندگی کردن اصولی دارد. حفظ سرعت مجاز در خیابان‌ها و توقف در پشت خط عابر و رعایت حق تقدم دیگران و حرکت بین خطوط و... اما در تهران (و احتمالا سایر شهرهای ایران) «حرفه‌ای رانندگی کردن» و مثلا تلاش برای حرکت بین دو خط در اتوبان همت می‌تواند در برخی موارد خطرناک باشد. شما مجبورید خودتان را با شرایط وفق دهید. «وفق با شرایط» یا به قول جناب داروین Survival of the fittest کلید بقای تمامی موجودات زنده‌ روی زمین است. روزنامه‌نگاری در ممالک خاورمیانه هم همین است، «روزنامه‌نگار» در این ممالک کسی نیست که قلمش را سر هیچ و پوچ به باد بدهد. روزنامه‌نگار باید هنر ویراژ دادن بین خطوط قرمز متعدد را داشته باشد و پیامش را با لطایف الحیل به مخاطب برساند، بدون اینکه سر سبزش را به باد بدهد. البته که به موقعش روزنامه نگارانی هستند که حاضرند سر و جان خود را هم برای آزادی بدهند، اما هنرمند آن است که سر خود را بابت هیچ و پوچ از دست ندهد و برای چیزی بدهد که بشود گفت ارزشش را داشت. مثلا برای افشای قتل‌های زنجیره‌ای، نه برای مصاحبه با ساقی قهرمان!

اینکه شرق می‌تواند چارلی باشد و باز هم چاپ شود همان هنر ویراژ دادن در روی خطوط قرمز است. شرق چارلی است و پیامش را به مخاطب می‌رساند و به حیاتش ادامه می‌دهد، اما مردم امروز چارلی است و توقیف.

از دیروز که خبر توقیف مردم امروز را شنیدم مدام این فکر از سرم می‌گذرد که سابق روزنامه‌ها برای چه توقیف می‌شدند و حالا برای چه. مملکتی که رییس جمهورش احمدی‌نژاد و روحانی باشند، روزنامه نگارش هم باید قوچانی باشد دیگر. این همان بی‌نظمی هارمونیک است، یعنی همه چیز به طور منظمی نامنظم است. الحمدلله.

سعید: جالبه این وسط هیشکی نقدی به توقیف‌کننده نمی‌کنه .

انتهای پیام/